facebook.gif, 2,6kB


Samozatrudnienie - nie dla wszystkich!

Wielu pracodawców współpracuje z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą, które mają założone firmy jednoosobowe i świadczą usługi tylko dla danego pracodawcy. Od 1 stycznia 2007 r. zmieniły się zasady współpracy z takimi osobami. Jaka forma umowy będzie najkorzystniejsza dla pracodawcy?

Z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą nadal można zawierać umowy o świadczenie usług. Umowy te mogą być jednak zawierane z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą.

W wyniku zmian w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych od 1 stycznia 2007 r. za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez zlecającego te czynności,
wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną działalnością.
Jeśli spełnione są wszystkie wymienione powyżej elementy, powinna być zawarta umowa o pracę. Należy zatem pamiętać, by nie zawierać umów cywilnoprawnych w tych warunkach, w których powinna być zawarta umowa o pracę, a więc, wówczas gdy dana osoba świadczy pracę:

w miejscu i czasie wskazanym przez pracodawcę,
w sposób podporządkowany (tj. pod kierownictwem pracodawcy lub bezpośredniego przełożonego),
osobiście i odpłatnie,
a za rezultat tej pracy odpowiedzialność ponosi pracodawca.
W takich sytuacjach mamy do czynienia z zatrudnieniem w ramach stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy.

Ponadto nie jest dopuszczalne zastąpienie umowy o pracę umową cywilnoprawną przy zachowaniu warunków wykonywania pracy wskazanych powyżej, charakterystycznych dla stosunku pracy.

Można więc nadal zawierać umowy cywilnoprawne z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność gospodarczą, jeśli:

ponoszą one odpowiedzialność za rezultaty swojej pracy oraz ryzyko gospodarcze,
nie świadczą pracy w określonym przez pracodawcę miejscu i czasie oraz w sposób podporządkowany, wypełniając polecenia bezpośredniego przełożonego.
W treści umów cywilnoprawnych zawieranych z takimi osobami warto wpisać, że świadczą one usługi na własne ryzyko gospodarcze i ponoszą za nie pełną odpowiedzialność. Można w treści takiej umowy zastrzec karę umowną na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Warto też przesądzić, że o miejscu i czasie wykonania usługi decyduje wykonawca oraz że nie podlega on kierownictwu zlecającego wykonanie usługi.

Podstawa prawna

art. 5b ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst. jedn.: Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.),
art. 22 § 11 i § 12 Kodeksu pracy.


Więcej bezpłatnych porad znajdziesz na Kadryonline.pl



  • przeprowadzanie spraw urzędowych
  • wypełnianie wniosków
  • pisanie listów urzędowych
  • sprawy związane z zameldowaniem, przesiedleniem, odszkodowaniem itd.
  • zakładanie i rejestracja firm
  • tłumaczenia
  • zwrot podatku